‘Als je collega ook de Ramadan doet, schept dat een band’

De Amsterdamse collega’s Sibel en Ouijdana combineren de Ramadan met werken op de groep. Hoe is het om te vasten terwijl je fruit geeft aan een dreumes? Hoe komt de geur van een warme maaltijd binnen? En hoe houd je het vol om de hele dag te werken als je zelf moe bent? Sibel en Ouijdane kletsen er samen over. ‘Soms heb ik het wel moeilijk hoor!’

‘Als je collega ook de Ramadan doet, schept dat een band’

Hoe is het voor jullie om te vasten op het werk?

Sibel: ‘Ik heb het nu een paar jaar gedaan. Het is soms zwaar, maar het lukt altijd. Het is fijn dat mijn collega’s op de groep begrip hebben. Als het even niet gaat, helpen ze me. Bijvoorbeeld met tillen van een bak speelgoed.’
Ouijdane: ‘Voor mij is dit het eerste jaar dat ik de Ramadan doe en bij Kindergarden werk. Eerder had ik een bijbaantje in een supermarkt. Dan kun je stoppen wanneer je het even niet trekt.’
Sibel: ‘Dat kan niet als je met kinderen werkt, hè’
Ouijdane: ‘Klopt! Het zal ook best zwaar zijn soms. Maar ik ben het gewend om te vasten en gewoon dingen te doen op een dag.’

Wat vast gek moet zijn, is dat je de kinderen eten geeft terwijl je zelf honger hebt.

Sibel: ‘Dat is het ook. Soms ben ik zo druk met de kinderen dat ik vergeet dat ik de Ramadan doe. Ik heb wel eens per ongeluk een hapje meegegeten!’
Ouijdane: ‘Dat is gelukkig niet erg, als het per ongeluk is. Dan ga je gewoon door met vasten.’
Sibel: ‘Klopt, dat heb ik ook gedaan. Als je bewust gaat eten, kun je beter stoppen. Maar dat doe je niet. Waarom zou je anders de Ramadan doen?’

Aan het begin van de middag, als de zon hoog staat, is het voor mij het zwaarst
Ouijdane

Waarom doen jullie de Ramadan?

Ouijdane: ‘Het is een periode van bewustzijn. Bewust dat we het goed hebben. Dan denken we ook aan mensen in de wereld die het minder hebben dan wij. Nauwelijks eten, armoede.’
Sibel: ‘Je gaat terug naar de basics in de Ramadan. Voelen wat je hebt. En begrip tonen voor andere mensen die het misschien minder hebben.’
Ouijdane: ‘Dat er ook mensen in Afrika zijn die drie uur moeten lopen voor vers water en dat wij dat gewoon uit de kraan halen.’

De Ramadan is dus een tijd van bewustwording en verbinding.

Ouijdane: ‘Ja klopt. Ik vind het een fijne tijd omdat je veel samen bent met je familie. Iedereen doet hetzelfde om je heen. Dat is gezellig. En aan het eind van de dag ben je trots op jezelf dat het gelukt is. Dat geeft een goed gevoel.’
Sibel: ‘Ja, klopt. Je staat er niet alleen in, je doet het echt samen. Daarom is het ook leuk dat Ouijdane er nu ook is bij Kindergarden.’
Ouijdane: ‘Het schept toch een band als je collega ook de Ramadan doet.’
Sibel: ‘Als de Ramadan voorbij is, vind ik dat meestal niet fijn. Dan mis ik de gezelligheid van het samen eten in de avond.’

Hoe reageren ouders als je de Ramadan doet, Sibel?

‘Niet iedereen weet het. Dat maakt ook niet uit. Als ze het wel weten vragen ze vaak of het wel gaat. En of ik wel water mag? Dat is de meest gestelde vraag. Nee, lach ik dan, ook geen water.’

Is het misschien juist ook fijn om te werken tijdens de Ramadan? Er is genoeg afleiding op de groep!

Ouijdane: ‘Dat is echt zo. De tijd gaat heel snel. Ik vind mijn werk ook heel leuk. Het is heerlijk om ze te zien spelen op de groep. Om ze te zien veranderen. En grapjes met ze te maken, dat doe ik ook graag.’
Sibel: ‘Je krijgt ook liefde van de kinderen. Ze zijn zo puur. Dat geeft energie. Altijd, maar zeker tijdens de Ramadan kan ik genieten van ze.’

Je eet pas na je werk, thuis. Hoe is het om pas zo laat, als de zon onder is, zelf te eten?

Sibel: ‘Soms komt het eten bij de iftar, de maaltijd na zonondergang in de avond, zo zwaar aan dat ik wel een uur moet bijkomen! Wij eten ook best zware dingen, zoals rijst, kip en aardappelen. Dat is een Turkse traditie. Jullie Marokkanen eten meer soep toch?’
Ouijdane: ‘Ja, klopt. Harira-soep, dadels, fruit. Wat lichtere dingen die goed vallen. Ik zou echt niet zo zwaar kunnen eten in de nacht!’
Sibel: ‘Als ik na een uur uitbuiken de keuken heb opgeruimd ben ik zo moe dat ik naar bed wil.’
Ouijdane: ‘Je moet ook je slaap pakken, want ’s ochtends sta je vroeg op voor het ontbijt.’

De ramadan leert ons geduldig te zijn. Dat is belangrijk, ook voor de kindjes
Sibel

Aan het eind van de Ramadan komt het Suikerfeest. Hoe vieren jullie dat?

Ouijdane: ‘Wij trekken lootjes met ons gezin. Je koopt echt een mooi, groot cadeau voor degene die je hebt getrokken. Op het Suikerfeest versieren we ons huis met ballonnen en slingers, en tijdens het ontbijt maken we de cadeaus open. Het is heel gezellig altijd.’
Sibel: ‘Wij doen het heel anders! Niet met lootjes en zo. Wij kleden ons natuurlijk ook mooi aan en hebben een mooi, groot ontbijt met lekkers. Dat eten we nadat we hebben gebeden in de moskee.’
Ouijdane: ‘Geven jullie dan geen cadeaus?’
Sibel: ‘We geven cadeautjes en geld aan onze neefjes en nichtjes. En aan de arme mensen in onze omgeving.’
Ouijdane: ‘O ja, dat doen wij ook. Dat hoort bij de Ramadan, dat je goed bent voor je medemens.’

Wat zouden jullie willen zeggen tegen Kindergarden-collega’s die de Ramadan doen?

Ouijdane: ‘Houd vol. Ook al ben je op je werk de enige die vast, je bent echt niet alleen. Wij doen het ook!’
Sibel: ‘En onthoud waarom je het doet. Je oefent geduld. Als je een geduldig persoon kunt zijn, heb je daar heel veel aan, ook in je werk.’